Drama-Queen

In de feedback trainingen die ik geef kom ik hem regelmatig tegen: de dramadriehoek (https://nl.wikipedia.org/wiki/Dramadriehoek). Voor mij is deze driehoek een oude bekende. Mijn moeder gaf vroeger ook communicatietraining en in onze opvoeding maakte ze natuurlijk gebruik van de kennis die ze had. Ik weet niet precies vanaf welke leeftijd ze de dramadriehoek introduceerde maar ik vermoed dat het aan het begin van mijn puberteit was. Ruzies met mijn zus, vriendinnetjes die stom tegen elkaar deden en een broertje die onterecht de schuld van alles kreeg. Ik was onder de invloed van hormonen en algemene opstandigheid.

Dus liet ze me wanneer ik liep te mopperen of klagen de situatie tegen de dramadriehoek aanleggen. Kijk eens objectief naar de situatie. Gedraag je je als een slachtoffer, redder of aanklager? Of misschien wel alle drie tegelijkertijd? Of klaag je nu zonder zelf naar een oplossing te zoeken omdat het lekker is om zo de aandacht van anderen te krijgen. Heb je zin om even het slachtoffer te zijn?

Geloof me, als 14 jarige drama-queen heb je hier niet direct behoefte aan maar toen ik het eenmaal onder de knie kreeg hielp het vaak wel om weer even het juiste perspectief te zien. Ook leerde ik dat wanneer je in de dramadriehoek terecht komt je deze alleen kan stoppen door hem te herkennen en er uit te stappen. Ik leerde dat ik verantwoordelijkheid kon nemen voor mijn eigen emoties, woorden en reacties én hoe ik de verantwoordelijkheid van de ander ook daar kon laten.

Als ik heel eerlijk ben is er echt wel iets van mijn voormalige drama Queen overgebleven. Als ik pijn heb of mij niet lekker voel ben ik dol op klagen om het klagen en geef ik anderen de schuld. Gelukkig duurt dat nooit lang en kennen de mensen om mij heen me goed genoeg om te weten dat dit op te lossen is met een kopje thee en een chocoladekoekje.

In onze feedback trainingen zijn verantwoordelijkheid nemen voor dat wat je zegt én verantwoordelijkheid nemen voor de manier waarop je de boodschap van de ander ontvangt de basis. Jong geleerd is oud gedaan zeg maar. Meer weten? Ik vertel je graag meer onder het genot van een kopje thee (of koffie) en een chocoladekoekje.

 

facebooktwitterlinkedin

De feedback van de 21e eeuw

Wij brengen met de training “Feedback 2.0 Weg met de regels” feedback naar de 21e eeuw. Toch is er naast de feedback die je “in real life” met elkaar deelt ook een ander soort feedback die pas sinds deze eeuw bestaat. Online feedback.

Van oorsprong is feedback een vorm van communicatie tussen mensen die elkaar kennen. Daar is door online feedback echter verandering in gekomen. Of je nu een boek of een broek koopt, de verkoper vraagt je wat je er van vond. En als je ergens een hapje eet vragen Google en Facebook je een beoordeling te geven. Direct, snel en redelijk anoniem. Daarom is het geven van online feedback voor de meeste mensen ook gemakkelijker dan het geven van persoonlijke feedback.

Niet alleen bedrijven worden beoordeeld, ook als consument zelf kan je een beoordeling krijgen. Als je Air-BNB of Uber gebruikt is de beoordeling niet alleen voor de verhuurder of chauffeur, maar ook voor de klant.

Als ik kijk naar de groei die online feedback heeft doorgemaakt vraag ik mij af waar het naartoe gaat. Krijgen we een wereld waarin iedereen elkaar online feedback geeft zoals in de aflevering Nosedive van de Netflix serie Black Mirror. Eén ster voor slecht gedrag en vijf sterren voor perfecte beleefdheid. Je score is een weerspiegeling van je sociale status en daarmee je kansen in het leven*.  Of komen er bijvoorbeeld regels om oneerlijke feedback van concurrenten te voorkomen? Misschien is het geven van online feedback straks wel overbodig omdat we een chip hebben die precies kan meten waar we blij van worden.

Eén ding weet ik zeker, persoonlijke offline feedback blijft belangrijk. Het helpt ons beter samen te leven, te werken en te groeien als mens. En wie wil dat nu niet?

Ook beter leren feedback te geven én te ontvangen? Laat het me weten, wij hebben een 5 sterren training voor je.

* Soms is de toekomst er eerder dan je verwacht. China heeft het plan in 2020 een “sociale kredietscore” voor elke Chinees in te voeren (zie voor meer info o.a. http://www.standaard.be/cnt/dmf20180216_03361604).

facebooktwitterlinkedin

De engste feedback

Ik heb vorige week een van de engste dingen ooit gedaan. Ik heb mijn boek gepubliceerd. Ik heb gezegd, ja het is klaar voor de rest van de wereld om te lezen. En dat is eng!

De reden dat het eng is heeft te maken met feedback. Sinds ik feedback trainingen geef ben ik mij logischerwijs veel bewuster van feedback en het effect dat het op mij heeft. Wat blijkt, het uitgeven van een boek heeft heel veel te maken met feedback. Je wil dat mensen je boek lezen en er iets van vinden. Anders kan je het beter in de la laten liggen. Tegelijkertijd wil je natuurlijk het liefste dat mensen het leuk en inspirerend vinden. Dat ze er iets van leren en tegen anderen vertellen dat ze het ook moeten lezen.

Ik weet dat er mensen zijn die het boek met plezier zullen lezen en die dat aan anderen, en hopelijk ook aan mij, gaan vertellen. Maar ik weet ook dat er mensen gaan zijn die het niet interessant of goed genoeg zullen vinden en dat gaan zeggen. In mijn hoofd weet ik dat dit ok is. Niet iedereen vind hetzelfde leuk, en het is niet mogelijk om het iedereen naar de zin te maken. Toch is dat niet het enige dat het eng maakt.

Ik ben denk ik het bangste dat ik geen feedback krijg. Want linksom of rechtsom, als mensen de moeite nemen om iets te zeggen over mijn boek, positief of negatief, dan heb ik ze geraakt en ik kan er iets van leren. En daar draait het om. En als je er zo naar kijkt is feedback altijd goed.

Dus kom maar op met die feedback!

(Om feedback te kunnen geven moet je het natuurlijk wel eerst lezen ;-). Het boek is bij mij te koop of hier te bestellen)

facebooktwitterlinkedin

Dit is reclame!

reclameAls ik op Facebook kijk dan is de helft van wat ik zie reclame. En meestal geen reclame voor grote bedrijven maar juist voor kleine bedrijven en ZZP-ers. Ik zie 1001 challenges. Verschillende weggevers die mij gaan vertellen hoe ik klanten moet vinden. Het wondermiddel om trainingen vol te krijgen of 151 manieren om een winnende Facebook post te maken.

Ik realiseer mij dat ik dit zelf veroorzaak. 🙂 De cookies die ik achterlaat hebben in combinatie met mijn profiel blijkbaar een groot effect. Ik kijk namelijk wel naar wat anderen doen. Ik download weggevers en ik leer zo af en toe iets dat ik toepas. Deze blog is daar het geschreven bewijs van.

Maar ik ben ook eigenwijs! Ik heb een natuurlijke aversie tegen het doen en leuk vinden wat iedereen doet. Als 8 jarige was ik anti-fan van Doe Maar omdat iedereen ze leuk vond. Begrijp me niet verkeerd, ik ben nu wel ietsje volwassener dan toen ik 8 was. Doe Maar is eigenlijk heel leuk,  maar ik ben wel eigenwijs genoeg om voor mijzelf te  bepalen wat voor mij werkt.

Ik blog bijvoorbeeld omdat ik het leuk vind. Ik vind het fijn als er mensen zijn die het lezen en ik laat zien wie ik ben, maar ik vind het ook leuk. Het helpt me om mijn ideeën op een rijtje te krijgen en bij het vormen van mijn mening. Twitter bijvoorbeeld krijg ik niet in de vingers. Ik heb niet zo veel met one-liners en vind het ook niet leuk om het te volgen.

Daarnaast zijn alle tips en challenges zo goed als je eigen inzet. Je moet het echt zelf doen. Dingen gebeuren niet vanzelf. Je moet aan de slag en volhouden. Er energie in steken en er voor gaan. En dat is lastig, dat weten we in deze week van gesneuvelde voornemens allemaal. Daarom is het belangrijk om te kiezen wat er bij je past en om het bij voorkeur niet alleen te doen.

Zelfs de provincie heeft dat begrepen. Daarom hebben ze een subsidie voor “Leren van elkaar” kringen in het leven geroepen. Samen met een groep groeien als ondernemer en met behulp van training en intervisie op jouw manier een stap verder komen.

Dus ja, qua reclame maken doe ook ik mee. Wil je ook een beetje eigenwijzer worden en leren hoe je samen sterker bent? Dan is GroeiLAB! Kansen creëren wat voor jou!

  • Nog meer kansen zien dan je nu al doet.
  • Meer kansen creëren door samenwerking met collega ondernemers.
  • Groeien met behulp van de ideeënkracht van de groep en jouw eigen actieplan.

3 Trainingen, 5 intervisies én 2 netwerkbijeenkomsten.
Een traject van ruim een half jaar voor slechts € 162,50! *

* GroeiLAB! is een leren van elkaar kring. Prijs incl. 75% subsidie van de provincie Overijssel. Om in aanmerking te komen voor deze subsidie moet je als ZZP-er ingeschreven staan in de provincie Overijssel.

Download de flyer en het inschrijfformulier op www.dekrachtvandeverschillen.nl, kijk op GroeiLAB! op facebook, mail naar info@dekrachtvandeverschillen.nl of bel mij op 06 385 082 75 voor meer informatie.

facebooktwitterlinkedin

Het grootste cliché

Ik ben volgende week al 5 jaar ondernemer. Iets wat ik daarvoor zeker weten niet wilde worden. Het effect van een mislukte baan van één maand waar ik in mijn proeftijd moest vertrekken omdat het niet ging. Een baan die ik zelfs niet op mijn CV heb staan. Want dan sta je daar. 11 jaar bij een goede werkgever opgegeven om na een maand opeens werkeloos te zijn.

Ik was in shock en had geen idee wat ik wilde doen. Weer een baan zoeken? Ik haat solliciteren! Maar wat dan? Nadat ik was uitgehuild besloot ik totaal onvoorbereid en zonder te weten wat ik het inhield dat ik dan maar ZZP-er werd.

De reden dat ik geen ondernemer wilde worden was angst. Te veel onzekerheid, te veel risico’s. Dat was niets voor mij. Maar ZZP-er, dat kon wel. Gewoon een soort van ondernemer maar toch niet echt. De ZZP-er die ik kende deden allemaal lange opdrachten voor een of twee opdrachtgevers. Dat was niet zo heel veel anders dan een baan. Toch?

Zo gezegd, zo gedaan. Ik maakte mijn plannen, dacht na over wie ik was, wat ik kon en wat ik te bieden had. Ik las weer boeken, dacht na over mijn vak, over het feit dat ik graag nieuwe dingen doe, over creativiteit en koken. En toen vond ik mijn eerste opdracht en kon ik zoals het een nette ZZP-er betaamd een flinke tijd vooruit. Een leuke opdracht met leuke mensen wat wil je nog meer?

Toen bleek dat ik veranderd was….. Ergens onderweg was er een zaadje ontkiemt. Ik wilde meer. Meer leren, niet alleen mijn kennis verkopen maar een product in “de markt” zetten. Kennis overdragen, samenwerken, andere mensen eigenwijzer maken. Help, ik was opeens ondernemer geworden! Wie had dat ooit gedacht.

En ja, daar komt het cliché, nu vijf jaar later weet ik dat mijn ontslag het beste dat mij ooit is overkomen. Het was de eerste stap in een mooie reis die nog lang niet voorbij is. En natuurlijk, het is niet makkelijk, en vaak een beetje eng maar het gekke is, daar wen je aan. Dan blijkt opeens dat het waar is; the magic happens outside of your comfort zone.

Wil jij ook de ondernemer in jou laten groeien? Doe dan mee met GroeiLAB Kanssen creëren. Download de flyer en het inschrijfformulier op www.dekrachtvandeverschillen.nl, kijk op GroeiLAB! op facebook, mail naar info@dekrachtvandeverschillen.nl of bel mij op 06 385 082 75 voor meer informatie.

facebooktwitterlinkedin

High-five!

high-fiveVorig jaar was ik samen met Ingrid op een bijeenkomst waar de behoorlijk commerciële trainer het publiek als ze zelf iets gedaan hadden de opdracht gaf elkaar een high-five te geven en te zeggen ”you have a brilljant business mind”. Heel overdreven en heel irritant. Een typisch Amerikaans gebaar dat je misschien op het sportveld gebruikt maar wat in mijn ogen verder niet veel nut had.

Maar toen sloop het er in. Eerst als grapje als we iets gedaan of gemaakt hadden, en daarna bewuster. Want wat bleek, het werkt! De high-five is een soort feedback. We hebben samen iets goed gedaan. Hard gewerkt of een goed resultaat behaald. En dan geef je elkaar een high-five.

En dat zette mij aan het denken. Vooral ook omdat ik inmiddels wat wedstrijdervaring aan het opdoen ben op het volleybalveld. En ook daar zijn de high-fives en het op zeer luide wijze vieren van je successen heel belangrijk. Ze zijn onderdeel van het spel en de teamspirit.

Het is als applaus, maar dan in het klein en ook voor jezelf. Het applaus dat ouders vaak nog wel geven wanneer hun peuter iets aan het leren is maar wat we vergeten als we ouder worden. En dat is eigenlijk best jammer want juist het vieren van de kleine successen en het applaus dat je krijgt als je voor het eerst een paar stappen probeert te zetten zorgt er voor dat we leren en doorzetten. Na die eerste paar stapjes ga je gegarandeerd weer op je snoet maar de positieve reactie op het proberen en het doen stimuleren je om door te gaan.

Dus geef elkaar een high-five als er iets gelukt is. Applaudisseer als een ander iets heeft gedaan dat moeilijk of eng is en maak een dansje als je in je eentje wat te vieren hebt. Want zelfs als niemand het ziet is het goed je je successen en je leerproces te vieren.

Meer weten over teamspirit of feedback? Kijk op proceschef.nl of mail mij op marionvanwezel@proceschef.nl.

facebooktwitterlinkedin

Feedback; Leuker kunnen we het wel maken.

feedback-papieren1Vorige week hebben wij een aantal nieuwe werkvormen uitgeprobeerd. Dat is belangrijk omdat je pas als je iets hebt gedaan je ook echt weet of het werkt zoals je verwacht. We doen dan stukjes van een training en we geven heel weinig uitleg.  Dit helpt ons met de doorontwikkeling van werkvormen en met de inrichting en flow van een training.

Vraag feedback
We vragen dus feedback. En als een werkvorm over feedback gaat kan die soms best pittig zijn. Dat is natuurlijk ook niet gek want feedback is best lastig. Het is moeilijk en je moet zorgvuldig zijn. Daarnaast gaat het over jou. Over je gedrag, iets dat je wel of niet gedaan hebt. Of over iets dat je bedacht of gemaakt hebt.

En dat kan positief of opbouwend (negatief) zijn. Eerlijk gezegd hoor ik natuurlijk ook liever dat ik iets goed heb gedaan. Tenminste, op het moment dat ik de feedback krijg. Het is niet leuk om te horen dat je iets verkeerd hebt aangepakt. Toch weet ik dat juist de opbouwende feedback heel belangrijk is.

Leer
Waarom? Omdat ik daar iets van leer. Ik leer wat over de keuzes die we maken bij werkvormen en trainingen. Ik leer over mijzelf en de ander. En ik leer wat er nodig is om te verbeteren. Soms weet je meteen wat er te leren valt maar soms heb je ook even tijd nodig om iets te verwerken. Om het te plaatsen en te bepalen wat je met de feedback gaat doen.

Eigenwijs
Wat trouwens niet altijd wil zeggen dat ik naar aanleiding van feedback altijd veel verander of opnieuw doe. Dat hangt er vanaf. Een beetje eigenwijs* mag je wel zijn. Tenminste als je weet waarom je ermee doet wat je ermee doet.

Praat
En als je het niet begrijpt? Als je niet weet wat je er van te leren hebt. Praat dan. Met degene die je feedback heeft gegeven of wanneer dat lastig is met iemand die je kan helpen de feedback in perspectief te zien. We zijn namelijk allemaal mensen. Degene die feedback geeft en degene die het krijgt. Iedereen heeft goede en slechte dagen en goede en slechte kanten. Juist door dat te leren zien en accepteren kom je dichter bij jezelf en de ander.

Kom ook naar de training Feedback 2.0 Weg met de regels.
10 November 19.00 – 21.30
Kopi Susu, Utrecht

Geef je op via info@dekrachtvandeverschillen.nl

* Eigenwijsheid: Zelf onderzoeken, leren en denken. Met creativiteit en zelfvertrouwen een eigenwijze mening vormen én kennis hebben over je eigen wijze. Niet te verwarren met koppigheid!

facebooktwitterlinkedin

Het magische bos van zelfsturing

Vorige week was ik in een bos. Een magisch bos van zelfsturing waar iedereen bijdraagt en verantwoordelijkheid neemt. Samen delen en doen. Uitproberen en ervaren. Heel verschillende mensen met nog meer verschillende achtergronden die samen iets moois neerzetten. Ik had het niet verwacht maar ik heb zomaar op een festival in een bos zelfsturendheid mogen ervaren.

Natuurlijk is er organisatie vooraf. Er zijn mensen die (veel) meer doen dan anderen. Daar waar ik twee dagen was ondergedompeld zijn er mensen die maanden van tevoren bezig zijn met de organisatie. Ook zijn er de initiatiefnemer (Martijn Aslander) en sleutelfiguren voor specialistische taken zoals koken en elektra. Maar er zijn geen leiders, alleen mensen die meer weten.

Verder is er zo veel mogelijk zelfsturing vanuit de intrinsieke motivatie om bij te dragen aan het geheel. Bijdragen omdat je dat echt wil. Omdat bijdragen het mooiste is dat je kan doen. Bijdragen omdat alleen door bij te dragen je fysiek, mentaal en spiritueel aanwezig kan zijn in het magische bos.

Het vlammetje van mijn eigen zoektocht naar het nieuwe organiseren is weer aangewakkerd. Wat ik heb geleerd is dat je moet doen en ervaren om te kunnen begrijpen. Ik heb geleerd dat zelfsturing geen organisatievorm is maar een gevoel. Een gevoel dat je deelt met alle mooie mensen die samen met jou werken aan het doel dat je samen hebt.

Gelukkig is het bos nooit af. Volgend jaar weer.

kunst-art-made-from-plastic-waste-and-lights-by-marian-bakker-marian-tappel-and-roxanne-monsanto

(Kunst die aandacht vraagt voor de vervuilingsproblematiek door plastic. Gemaakt van plasticafval en lichtjes door Marian Bakker, Marian Tappel en Roxanne Monsanto)

facebooktwitterlinkedin

Leiderschap, slagroom op de taart of opgeklopte lucht?

1472821341730

Soms struikel je over een nuttige contradictio in terminis. In de Symion vakgroep leiderschap hebben we gesproken over de term “leiderschap”. Misschien is dat niet het juiste woord voor datgene wat we bij Symion met leiderschap bedoelen.

Leiderschap wordt tegenwoordig gebruikt als het toverwoord voor managers. Groots en beladen. Daarnaast wordt het zo veel gebruikt dat het tegelijkertijd ook is uitgehold. Alles lijkt leiderschap en iedereen heeft de oplossing voor gebrek aan leiderschap. Daarom op zoek naar een term die de lading dekt maar die niet is opgeklopt.

Als eerste de vraag aan mijzelf. Heb ik ooit leiderschap ervaren? Het gevoel gehad dat er iemand voor mij een echte leider was? Ik denk eigenlijk van niet. Of dat komt omdat ik een eigenwijze donder ben of omdat ik dat echt nog nooit ben tegengekomen weet ik niet. Ik moet geïnspireerd raken om leiding of leiderschap te kunnen (of willen) ervaren. Ik weet dat ik in projecten met een goede projectleider dat wel zo af en toe heb gehad. Maar dan was het vooral ook de groep die dat veroorzaakte. Is dat het verschil? Dat een leider de groep naar een hoger niveau tilt en daardoor misschien zelf minder zichtbaar is.

En dat is de tweede contradictie want als ik aan een leider denk dan is dat juist iemand met veel aanwezigheid. Inspirerend. Mensen die niet per definitie op een leiderschapspositie zitten maar wel inspiratie en leiderschap bieden tot zelfontwikkeling.

I have a dream
Ik verwacht visie en echte aanwezigheid in de wereld. Een visie die verder gaat dan de grens van jezelf, je bedrijf, je land. Een leider is onderdeel van het grotere geheel en gaat de groep waaraan hij/zij leiding geeft voor in het gezamenlijke belang.

Is dat misschien ook het probleem met leiderschap in Nederland? En dus met de term. Wij waren ooit een land van leiders, onderzoekers, handelaren en vernieuwers. Maar dat is weggegooid met het badwater van Jan-Peter Balkenende zijn VOC-mentaliteit. En als je denkt dat we dan het ergste hebben gehad op het gebied van geen visie, uitstraling of mededogen hebben we nu Marc Rutte. Koop een koelkast als oplossing voor de crisis….

Leiderschap bestaat misschien dus wel niet meer in Nederland. Dat zijn we vergeten. We dromen niet meer. Beheersen, achteruit kijken en verantwoorden, dat hebben we geleerd. Zoals het een goed manager betaamt.

Leren leiden
Maar wat blijkt, leiderschap kan je leren. Bij de grote opleiders van Nederland die ons in eerste instantie juist dat managen hebben geleerd. Maar is dat wel zo? Kan echt leiderschap aangeleerd worden met een opleiding? Wat moet je leren om een leider te worden?

Een leider is voor mij iemand die mij inspireert mijn eigen weg te vinden. Die mij laat zien wat zijn/haar weg is, en waarom dat zo is, maar die mij vrij laat om dat zelfde voor mijzelf te doen. En als dat aansluit, fijn, maar anders ook goed.

Daarbij is een leider een echt mens. Fouten maken mag. Proberen en falen horen erbij. Een leider is bovenal menselijk en benaderbaar. Niet de grote man bovenaan die onbereikbaar en onaantastbaar is. Misschien is dat wel mijn aversie tegen de term. Het is zo groot, zo onbereikbaar terwijl iedereen een leider in zich heeft. Als je doet waar het voor jou om draait ben je een leider. Misschien alleen van jezelf, misschien van miljoenen. Maar de leider van miljoenen was eerst de leider van zichzelf.

Ontmanagen
Misschien is hetgeen de toekomstige leiders van nu moeten leren is om te ontmanagen (en ja, daar is een recent managementboek over 😉 ). Ik denk dat een belangrijk onderdeel hiervan de medewerker is die zichzelf stuurt. Die zijn eigen leider is.

Een leider wil dat zijn medewerkers niet alleen doen, maar ook denken. De professional mag weer een heel mens zijn op zijn werk. Hij/zij is niet alleen de uitvoerder van de denkkracht van een manager of stafmedewerker. En een professional is ook niet meer per definitie iemand die een hoge opleiding heeft. Overal ontstaat zelfsturing en professionalisering. En dat moet ook wel, want om een organisatie mee te laten komen in deze wereld moeten je mensen de informatie die er is ook gebruiken.

Ze moeten willen onderzoeken en groeien. Ze moeten ondernemen en hun kop boven het maaiveld steken om jouw organisatie levensvatbaar te houden. Daar hebben ze managementinformatie voor nodig, maar geen manager. Wel hebben ze iemand nodig die er voor zorgt dat ze veilig zijn en fouten durven te maken zodat ze kunnen leren en groeien.

En de term?
Hoe zorgt leiderschap hiervoor? Doet een leider dit? Of ben je dan een manager 2.0.? Of meer een bestuurder. Of moeten we kijken in de geschiedenis of een ander vakgebied om een term te vinden die beter past. Wat te denken van de volgende opties:

  • Het geheel moet in harmonie zijn maar de ontwikkeling van individueel talent is ook belangrijk.
  • Goeroe/Guru. Heeft in het westen een negatieve klank en een associatie met sektes, maar is op andere plekken in de wereld een leider, (spiritueel) leraar, leermeester of gids.
  • (Bege)leider. Gericht op de ander en niet op jezelf.
  • Opperhoofd……

Wat denk jij, welke term is volgens jou het nieuwe leiderschap? Ik hoor het graag!

facebooktwitterlinkedin

Urgentie my a**

Ik ben deze week weg om te schrijven. Voor de mensen die mij al wat langer kennen, er moet iets af 😉 . Een boek om precies te zijn. En hoewel ik dus nu eigenlijk over verandermanagement en projectinrichting zou moeten schrijven maak ik toch even een blog. Want gek genoeg is dat de basis. De afspraak met mijzelf is dat ik om de week een nieuwe blog schrijf. En dat is deze week, dus maak ik toch maar tijd.

Toen ik besloot een boek te schrijven ben ik begonnen met blogs. Ik hield eigenlijk niet zo van schrijven en vond al helemaal dat ik daar talent voor had maar als je iemand iets wil leren, iets te vertellen hebt, is schrijven een goede manier.

En wat blijkt, ik ben er van gaan houden. Ik heb geleerd dat ik wel kan schrijven. Misschien dat niet iedereen het leuk vind, maar dat hoeft ook niet. En ik weet zeker dat er her en der dt fouten in zitten, maar die neem ik maar voor lief. Dat maakt je geen slechte schrijver, hoogstens slecht in spelling. En zelfs grammaticaal zit het vaak niet zo goed in elkaar. Maar weet je wat, het is mijn stem. Mijn verhaal. En dat mag ik vertellen op mijn manier.

Het andere grote voordeel van schrijven is dat je jezelf dwingt om een mening te hebben over hetgeen je schrijft. Je moet als je iets wilt vertellen over bijvoorbeeld verandermanagement weten wat de huidige werkwijze en theorie is. Je moet nadenken over je eigen werkwijze en bepalen of dat bij elkaar aansluit. En je moet leren dat als je vastloopt in het schrijven je ergens tegen aan bent gelopen waar je waarschijnlijk een onvoldoende onderbouwde mening over hebt. Iets waar je zelf nog wat over te leren hebt. Vaak iets waar je je eigenwijze mening over hebt. En dan krijg je paragrafen als “Urgentie my a**”.

Of de titels blijven bestaan, ik weet het nog niet. Maar dat ik als dit boek af is gewoon aan een nieuwe begin, dat staat vast.20160817_112402

facebooktwitterlinkedin