Urgentie my a**

Ik ben deze week weg om te schrijven. Voor de mensen die mij al wat langer kennen, er moet iets af 😉 . Een boek om precies te zijn. En hoewel ik dus nu eigenlijk over verandermanagement en projectinrichting zou moeten schrijven maak ik toch even een blog. Want gek genoeg is dat de basis. De afspraak met mijzelf is dat ik om de week een nieuwe blog schrijf. En dat is deze week, dus maak ik toch maar tijd.

Toen ik besloot een boek te schrijven ben ik begonnen met blogs. Ik hield eigenlijk niet zo van schrijven en vond al helemaal dat ik daar talent voor had maar als je iemand iets wil leren, iets te vertellen hebt, is schrijven een goede manier.

En wat blijkt, ik ben er van gaan houden. Ik heb geleerd dat ik wel kan schrijven. Misschien dat niet iedereen het leuk vind, maar dat hoeft ook niet. En ik weet zeker dat er her en der dt fouten in zitten, maar die neem ik maar voor lief. Dat maakt je geen slechte schrijver, hoogstens slecht in spelling. En zelfs grammaticaal zit het vaak niet zo goed in elkaar. Maar weet je wat, het is mijn stem. Mijn verhaal. En dat mag ik vertellen op mijn manier.

Het andere grote voordeel van schrijven is dat je jezelf dwingt om een mening te hebben over hetgeen je schrijft. Je moet als je iets wilt vertellen over bijvoorbeeld verandermanagement weten wat de huidige werkwijze en theorie is. Je moet nadenken over je eigen werkwijze en bepalen of dat bij elkaar aansluit. En je moet leren dat als je vastloopt in het schrijven je ergens tegen aan bent gelopen waar je waarschijnlijk een onvoldoende onderbouwde mening over hebt. Iets waar je zelf nog wat over te leren hebt. Vaak iets waar je je eigenwijze mening over hebt. En dan krijg je paragrafen als “Urgentie my a**”.

Of de titels blijven bestaan, ik weet het nog niet. Maar dat ik als dit boek af is gewoon aan een nieuwe begin, dat staat vast.20160817_112402

facebooktwitterlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *